Poznato je da u državnim vrtićima broj dece u vaspitnoj grupi često prelazi zakonom propisan broj. Najveći problem pored velikog broja dece je i manjak vaspitača koji radi u grupi. Prema zakonu o predškolskom vaspitanju i obrazovanju, član 30, broj dece koji se može upisati u vaspitnu grupu prvenstveno zavisi od uzrasta dece:
- od 6 meseci do 1 godine – 7 upisane dece
- od 1 do 2 godine – 12 upisane dece
- od 2 do 3 godine – 16 upisane dece
- od 3 do 4 godine – 20 upisane dece
- od 4 do polaska u školu – 24 upisane dece
Broj dece u grupi pripremnog predškolskog programa je maksimalno 26. Teško bi se moglo reći da je praksa svuda u skladu sa ovim zakonom. Ono što je počela da bude praksa jeste uvođenje takozvane „grupe i po“. Ona obuhvata veći broj dece koji se nadoknađuje povećanjem broja vaspitača (npr. sa dva na tri). Kao što je poznato, u državnim vrtićima jedna vaspitna grupa ima dva vaspitača koja se smenjuju prepodne i popodne. Formiranje jedne i po grupe sa tri vaspitača sve ostaje isto, kao i prostor za rad. Zato slobodno možemo postaviti pitanje koliko rad u velikoj vaspitnoj grupi može biti produktivan i kakvi su kranji ishodi rada u ovakvim uslovima?
Uočivši ove nedostatke državnih vrtića naš vrtić formira male vaspitne grupe. Na ovaj način vaspitači mogu posvetiti dovoljno pažnje svakom detetu. U malim grupama rad je produktivniji i pozitivno se odražava na celokupan razvoj deteta. Deca u grupi su istog uzrasta i to je veoma važno za brzinu napredovanja. Takođe, pažnja dece u manjoj grupi je više održiva neko u velikim grupama. Formiranjem malih grupa smanjuje se mogućnost ometanja vaspitno-obrazovnog rada. U radu sa malom grupom je buka manja, planirane aktivnosti se mogu realizovati tako što će krenuti od interesovanja deteta. Konflikti među decom u grupi su svedeni na minimum. Vaspitač može kontinuirano pratiti napredak svakog pojedinačnog deteta.